Schrijf mijn naam op vrijheid

Toen ze in 1921 werd geboren, was het lynchen van Afro-Amerikanen een nationale schande, waren minstrel shows de populairste vorm van entertainment in Amerika, werden vrouwen door velen met argwaan bekeken omdat ze hun stemrecht uitoefenden, en konden de meeste Afro-Amerikanen in het Diepe Zuiden helemaal niet stemmen.

Van haar overgrootmoeder, die tot haar midden twintig tot slaaf was gemaakt, hoorde Betty verhalen over slavernij en de moeilijke tijden voor zwarte mensen die er onmiddellijk op volgden. In haar leven heeft Betty gezien hoe het land begon met het afbreken van zijn raciale en gender vooroordelen, zag het bijna uiteenvallen in de omwentelingen van de burgerrechten- en Black Power-tijdperken, en leefde uiteindelijk lang genoeg om zowel de verkiezing van een Afro-Amerikaanse president als de heropleving van een militante, racistische extreemrechtse beweging mee te maken.

Maar veel meer dan alleen een getuige, is Betty Reid Soskin een actieve deelnemer geweest, samen met zoveel andere Amerikanen, in het vormgeven van het land zoals we het nu kennen. Het kind van Creoolse ouders uit Louisiana die weigerden te buigen voor zuidelijke discriminatie, groeide ze op in de zwarte Bay Area-gemeenschap vóór de grote westwaartse migratie van de Tweede Wereldoorlog. Na tijdens de oorlogsjaren te hebben gewerkt in de civiele thuisfrontinspanning, hielpen zij en haar man, Mel Reid, raciale grenzen te doorbreken door te verhuizen naar een witte gemeenschap ten oosten van de Oakland-heuvels. Daar voedde ze vier kinderen op—één openlijk homo, één met een ontwikkelingsstoornis—terwijl ze werkte aan het beëindigen van de vooroordelen tegen het gezin die bij veel van haar buren bestonden.

Met Mel opende ze een van de eerste platenzaken in de Bay Area in Berkeley, die zowel eigendom was van Afro-Amerikanen als gewijd was aan de distributie van Afro-Amerikaanse muziek. Haar activiteiten in gemeenschapsorganisatie leidden uiteindelijk tot haar werk als staatslegislatieve assistent, waarbij ze hielp bij het plannen van het innovatieve Rosie the Riveter National Park in Richmond, Californië, en vervolgens tot een 'tweede' carrière in het Rosie Park als de oudste parkwachter in de geschiedenis van de National Park Service. Tussendoor gebruikte ze haar talenten als zangeres en songwriter om de grote sociale omwentelingen die de jaren zestig kenmerkten te interpreteren en vast te leggen.

In 2003 toonde Betty een nieuw talent, schrijven, toen ze de populaire blog CBreaux Speaks creëerde. Nu gevolgd door duizenden, is haar blog een verzameling van Betty's soms felle, soms zacht overtuigende, maar altijd helder eerlijke verhaal dat zowel de wijsheid van de eeuwen als het frisse enthousiasme van een altijd jeugdige geest verweeft in haar lange reis door een Amerikaans en Afro-Amerikaans leven, evenals Amerika's lange strijd om zowel zijn ziel te begrijpen als te reinigen.

Door selecties uit vele van Betty's honderden blogberichten te combineren met interviews, brieven en toespraken die gedurende haar lange leven zijn verzameld, nodigt Sign My Name to Freedom lezers uit in een Amerikaans leven door de woorden en gedachten van een nationale schat die nooit is gestopt met naar zichzelf, de natie of de wereld te kijken met frisse ogen.